OKOWY ZMYSŁÓW Homine Quo Vadis

“Narada skończyła się po godzinie. Wyszliśmy wstrząśnięci wiadomościami, jakie otrzymaliśmy. Nie mogliśmy uwierzyć, że aż tak daleko mogły zajść sprawy bezpieczeństwa nas wszystkich. Mieszkańców Ziemi. Przeraziła mnie możliwość ingerencji w mózg człowieka takimi prostymi metodami, zamiast dotychczas stosowanych hełmów – maleńka naklejka na skórze, która zarasta włosami i przesyła do encefalografu wiadomości o naszych stanach psychicznych, może także monitorować nasze zdrowie – to jest przerażająca wiadomość – pomyślałem, ale nie powiedziałem tego Lu. Nie chciałem niczego negatywnego wnieść do rozmowy. Powiedziałem natomiast: – Futurolodzy, którzy wymyślili te wszystkie zdarzenia, które mogą nas czekać, mają trudne zadanie. Oni żyją gdzieś w innym wyprzedzającym nas świecie… Lu chyba nawet tego nie słuchała.”... Fragment 2. części książki