Świadectwo PIJANEJ (NAD) ŚWIADOMOŚCI

Nie mogę nie zauważyć, po pierwsze wielkiej autentyczności jego pisania, po drugie spontaniczności, po trzecie sporej erudycji, po czwarte dystansu do siebie i innych, po piąte lekkości pióra, po szóste wrażliwości. Te wszystkie rzeczy są chyba niezbędne dobremu pisarzowi (...) „Świadectwo pijanej (nad)świadomości” nie jest na pewno lekturą rozrywkową. Nie będę bardzo odkrywczy, gdy przywołam skojarzenia z mistrzami Autora – Kerouakiem (zwłaszcza „późnym”) czy Burroughsem, czy rzecz jasna, w klimatach, z Wojaczkiem, Stachurą czy może i Bursą („Poeta cierpi za miliony; od 10 do 13.20; o 11.10 uwiera go pęcherz; wychodzi; rozpina rozporek; zapina rozporek; Wraca chrząka; i apiat; cierpi za miliony”). Często też w opisie doświadczeń przypominał mi się „Obłęd” Krzysztonia. (...) Poszukajcie w książce Artura jego Prawdy. I wzmocnieni tą nauką idźcie drogą swojej własnej Prawdy