Ciemność

W końcu znalazłem w necie telefon do egzorcysty. Zacząłem dzwonić do egzorcystów, potem wyłączyłem stronę, a muzyka nadal gra. Myślę sobie – przecież to niemożliwe. Sprawdzam, czy może jest uruchomiona jakaś inna strona, może z reklamami się sama uruchomiła, ale nie. I w końcu wyłączam net, gra, wyłączam komputer. Kurde gra. Wyłączam wieżę. Kurde. Gra. Dopiero kiedy w panice odłączyłem wieżę od kontaktu, przestało, ale to już byłem w takiej panice po tym, że dosłownie padłem na kolana i się modliłem tak żarliwie, różaniec, w głowie straszna, straszna straszna panika, łzy dosłownie w oczach i tylko żarliwa modlitwa, bardzo żarliwa modlitwa. I tak to trochę trwało, to oblężenie. W końcu w nocy spakowałem kilka rzeczy, zwykle mówi się i pisze – spakowałem tylko kilka najpotrzebniejszych rzeczy, bzdura, to nawet nie były najpotrzebniejsze, spakowałem do plecaka dosłownie, co mi się tam pod rękę nawinęło, nawet w jasny sposób nie mogłem o tym myśleć. (fragment książki)